Indian Girls

Artikel uit de IMCN Smoke Signals Herfsteditie ’2015

Maggy Taal

Voor het volgende Indian-meisje hebben we telefonisch contact met Maggy. Op de vraag of ze er wat voor voelt om een verhaaltje over haar in het clubblad te maken, zegt ze op z’n Haags: „Maar ik ben toch helemaal niet interessant, ik heb helemaal niets te melden.” Even lijkt het erop dat ze wil afhaken, maar dan stemt ze uiteindelijk toch toe.

We maken een afspraak in de werkplaats, want haar woning staat wegens een verbouwing op kop. Ik heb geen idee wat ik me moet voorstellen bij een werkplaats: is het een timmerwerkplaats of wordt er een andere nijverheid uitgeoefend?

Op een vroege zaterdagochtend in oktober starten we de motor en zetten koers richting Den Haag voor een afspraak met Maggy. De ochtendnevel is nog niet opgetrokken en dat maakt het knap koud op een tweewieler. Als we arriveren in de Bloemenbuurt is er nog geen enkele bedrijvigheid in de straat te bespeuren. Na tien minuten komt een busje aangereden en stapt Willem uit, de vriend van Maggy.

Maggy is er nog niet en dat geeft gelegenheid om eens rustig rond te neuzen in de werkplaats. De aanblik van het pand in de straat: een stel eenvoudige houten deuren met daarboven een groen bordje. Bij de eerste blik naar binnen zien we als eerste een Indian 741 staan, met nog wat meer motoren van dat andere Amerikaanse merk. Verder naar achteren lopend zien we doorbraak op doorbraak; in de hokken achterin zijn ze aanbeland. Onderweg zijn we vele Knuckles, Shovels, XA’s en hoe ze nog meer mogen heten tegengekomen. Gereviseerde motorblokken staan opgesteld in een rij, naast allerlei frees- en draaibanken en ander soortgelijk werktuig.

Maggy is inmiddels gearriveerd en laat dat duidelijk merken bij binnenkomst. De aandacht gaat nu richting Maggy, want daar komen we tenslotte voor. Een hartelijke begroeting volgt en even later zitten we aan de appelflappen met koffie.

Maggy is een rasechte Haagse en zag in 1954 het levenslicht. Ze is werkzaam geweest in de modebranche en de verkoop. Door het doneren van een nier heeft ze zelf nierproblemen gekregen en daardoor werkt ze nu niet meer. Ze heeft onder andere in Engeland gewoond en is na vele omzwervingen toch weer op haar geboortegrond terechtgekomen.

Ze vertelt lachend een aantal relaties te hebben gehad, maar zodra manlief haar het hof niet meer maakt en de sleur erin lijkt te zijn geslopen, haakt ze onmiddellijk af. Zo ook die ochtend dat ze besluit haar twee kleine kinderen op te pakken en het voor gezien te houden, de huissleutel in een enveloppe achterlatend. Als Willem even weggaat, zegt ze: „Op die ouwe, Willem, ben ik nog steeds verliefd. Hij is puur en eerlijk, in tegenstelling tot haar vroegere afgestudeerde vrienden.”

Haar grote passie is onder andere paarden en… Indians. Toen ze Willem zo’n zes jaar geleden leerde kennen, viel haar oog bij binnenkomst in de werkplaats meteen op de 741, die vreemde eend in de bijt. „Oh, dat is een leuke.” Direct werd het vorig jaar gestart met het nemen van motorrijlessen. Na het behalen van dat felbegeerde roze papiertje eigende ze de 741 zich toe en gaf enthousiast de Indian de teugels.

Als ze de Indian in de straat lostrekt, gaan door de luchtdruk die de ploffen uit de uitlaat tussen de gevels veroorzaken spontaan de autolarmen in de straat af, zegt ze schaterlachend. En als ze terugkomt nog eens, tot ergernis van de buurt. Haar twee zonen zijn bezorgd om hun moeder als ze de pk’s op het asfalt legt, en dat is ook niet helemaal zonder reden.

Zo werd ze op een dag van opzij aangereden door een tractor uit de buurt met zijn grote terreinwagen. Maggy lag bewusteloos op straat, kneusde een paar ribben en hield er een scheve vinger op na. De tandarts kende haar door het voorval, maar zij had hem mooi gezien doordat ze op dat moment van de wereld was.

Doordat de naam van de man in het politierapport stond, besloot ze later de man te bellen omdat ze toch wel eens kennis wilde maken met de man die haar dit leed had aangedaan. Hij voelde daar helemaal niets voor, waarop Maggy zei: „Je kan ook op je spreekuur komen met een volle wachtkamer.” De beste man koos eieren voor zijn geld en sprak op neutraal terrein met haar af.

Hij vertelde een paar foto’s van het ongeval te hebben gemaakt met zijn iPhone. Maggy dacht nu eindelijk te kunnen zien wat ze niet bewust had meegemaakt. Het bleken opnames te zijn van zijn auto en hoe zeer die beschadigd was. Daar zat hij nog steeds erg over in; over Maggy en haar oude motor, die toch allang afgeschreven was, bekommerde hij zich in zijn geheel niet. Maggy smeet de telefoon op tafel en liet hem zonder een blik waardig te gunnen verbaasd achter, om hem in zijn sop gaar te laten koken.

Omdat ze eens wat anders wilde dan haar vertrouwde Friesje, zoals ze haar 741 liefkozend noemt, heeft ze een Eighty Chief gekocht. Door de enorme compressie heeft ze er een elektrische starter op laten bouwen. Ze had er dat jaar mee naar de Engelse Internationale Rally gewild, maar dat ging niet door omdat ze Willem van achteren aanreed. Hij belandde met een duikvlucht op een rotonde in een bloemperk.

Willem lag tussen de bloemetjes en doordat de motor nog liep en het achterwiel bleef draaien, vlogen de viooltjes hoog in de ronde. Uiteindelijk heeft ze met Willem en de 741, samen met de Hillebrandjes, de rally al rijdend met de motor aangedaan. Ze vinden het Indian-volk erg leuk. Daardoor is Willem nu ook overstag en druk bezig met de restauratie van een Indian Chief tussen al dat andere geweld.

Willem heeft het licht gezien…

Op een treffen ontmoet ze John Hillebrand en door hem besluit ze lid te worden van onze Indian Club. Ze vindt het een erg leuke club, maar hoopt dat er meer dames bij de club komen, het liefst rijdend op een Indian. Ze geniet erg van de verhalen in het clubblad van Aad Holtkamp en hoopt nog eens op dezelfde wijze als Aad te gaan rondtrekken. Ze ziet nu al erg uit naar de Internationale Rally 2016 in Duitsland.