Waarom een Indian ?
Artikel uit de IMCN Smoke Signals Zomereditie ’2017
In 2012 heeft u in de nummers 2 en 3 van Smoke Signals kunnen lezen hoe mijn broer en ik in 1966 van onze neven een voor ons onbekende motor in onderdelen hebben overgenomen. We hadden een vermoeden dat het wel eens een Harley zou kunnen zijn, maar ontdekten dat de motor nog bestond.
In nummer 3 kon u lezen hoe ik op 29 januari 2012 tijdens de nieuwjaarsreceptie van de Indian Club bij toeval aan tafel bleek te zitten met de huidige eigenaar, Mart Tielemans. Het heeft nog een paar jaar, een mail en een paar telefoontjes geduurd voor ik een afspraak had gemaakt met Mart; gezondheidsproblemen bij ons beiden waren er de oorzaak van.
Maar gelukkig kwam het er toch van: op 21 oktober 2015 ging ik op bezoek bij Mart Tielemans in Gemert. Al snel lopen we zijn werkplaats in en meteen zie ik de motor staan. Ik sta na 44 jaar weer oog in oog met onze eerste motor!
Mart zegt: “Ik rij hem wel even naar buiten, dan kan je hem goed bekijken. Misschien wil je er ook wel even opzitten en een foto maken.” Grijnzend bekijk ik de Indian en ja hoor, het is hem echt. Ik herken de details, die ik eertijds allemaal in handen gehad heb: de messing koplamp, de klep in de uitlaat, de boutjes waarmee het zadel bevestigd is en dan natuurlijk, de kentekenplaat.
Uiteraard komt ook het verhaal van vroeger weer ter sprake, hoe het toen allemaal gelopen is. Maar tot mijn verbazing is het gevoel, dat ik de motor ooit weer terug zou willen hebben, verdwenen. Mart heeft er echt zijn eigen motor van gemaakt, helemaal naar zijn eigen smaak.
Daarbij komt dat ik ook zeer tevreden ben met de Indian die ik nu heb. Ik zei dat tegen Mart en vertel erbij dat ik alleen nog steeds een probleem met de magneet heb, dat toch echt een keer goed opgelost moet worden. En weer komt er toeval om de hoek kijken: Mart blijkt magneten te repareren.
Mart zegt: haal hem er maar af, dan zal ik een keer kijken wat er mis is. Op 22 april 2016 ga ik opnieuw naar Mart, dit keer met de magneet.
De Indian uit 1966
Het was nog mooier: het was een Indian. We gaven het frame een kleurtje, monteerden alle onderdelen en in 1968 was de motor rijklaar. Wat waren we trots.
Een jaar later verongelukte mijn neef met een Yamaha. De schrik zat er thuis goed in, vooral bij mijn moeder. Ze rustte niet voor ze onze Indian verkocht had. Hij ging naar iemand, die in Nijmegen woonde.
Ik dacht nog vaak met spijt terug aan de Indian en vroeg me af, of hij er nog zou zijn. Toen ik in 2006 met de VUT ging, had ik de tijd om op zoek te gaan.
Na 44 jaar weer terug
Zijn werkplaats in en meteen zie ik de motor staan. Ik sta na 44 jaar weer oog in oog met onze eerste motor!
Mart zegt: “Ik rij hem wel even naar buiten, dan kan je hem goed bekijken. Misschien wil je er ook wel even opzitten en een foto maken.” Grijnzend bekijk ik de Indian en ja hoor, het is hem echt. Ik herken de details, die ik eertijds allemaal in handen gehad heb: de messing koplamp, de klep in de uitlaat, de boutjes waarmee het zadel bevestigd is en dan natuurlijk, de kentekenplaat.
Uiteraard komt ook het verhaal van vroeger weer ter sprake, hoe het toen allemaal gelopen is. Maar tot mijn verbazing is het gevoel, dat ik de motor ooit weer terug zou willen hebben, verdwenen.
Mart heeft er echt zijn eigen motor van gemaakt, helemaal naar zijn eigen smaak. Daarbij komt dat ik ook zeer tevreden ben met de Indian die ik nu heb.
De magneet
Ik zei dat tegen Mart en vertel erbij dat ik alleen nog steeds een probleem met de magneet heb, dat toch echt een keer goed opgelost moet worden.
En weer komt er toeval om de hoek kijken: Mart blijkt magneten te repareren. Mart zegt: “Haal hem er maar af, dan zal ik een keer kijken wat er mis is.”
Op 22 april 2016 ga ik opnieuw naar Mart, dit keer met de magneet. De spoel wordt uitgemeten en de Ohm waarde blijkt veel te laag te zijn.
Gelukkig heeft Mart een opnieuw gewikkelde spoel liggen. Als die gemonteerd is, blijkt deze een prima vonk te geven. Het is niet te geloven, op één vrijdagmiddag is het hele probleem opgelost!
Weer rijden
Thuis maak ik heel voorzichtig eerst een paar kleine ritjes dichtbij huis en als dat steeds goed blijkt te gaan, krijg ik er weer vertrouwen in. Na elke stop slaat de motor meteen aan één of twee keer trappen. Dat biedt mogelijkheden.
Ik rijd dan ook op 25 september 2016 mee in de Distinguished Gentleman’s Ride in Wageningen. Deze rit wordt wereldwijd op dezelfde tijd verreden voor het goede doel, dat me zeer ter harte gaat: Blue Ribbon.
Zonder problemen rijd ik de rit uit, de motor start telkens als de beste. Het was een prachtige dag, wat heb ik genoten.
Hartelijk bedankt Mart Tielemans!
Aalt Jacob Welgraven
Never drive faster than your Guardian Angel can fly.
